Mijn toekomst vol hoop bij long covid was nog ver te zoeken. De zomer van 2024 werd mijn dieptepunt. Mijn lichaam kon steeds minder aan en de klachten werden heftiger. Wel bleef ik veel liefde en steun ervaren van de mensen om mij heen en genoot ik zoveel mogelijk van de kleine dingen. Bijzonder om te ervaren dat ik er steeds meer zag. Kleine lichtpuntjes die ik bewust vasthield. Ook mijn geloof in God gaf mij houvast in de periode waarin ik vaak boven lag, uit de prikkels en meer op afstand van mijn gezin. Juist in die stille en moeilijke momenten vond ik daar veel kracht en troost in. Ik zag veel van Zijn liefde terug in alle fantastische details die ik tegenkwam tijdens het fotograferen in de natuur.
Tijdens een online zoektocht naar mogelijke verbeteringen kwam ik een ademtraining tegen die gericht was op het ondersteunen van de doorbloeding en het beter vervoeren van zuurstof en voedingsstoffen in het lichaam. Voor veel mensen lijkt dat misschien iets kleins, maar voor mij voelde het als een opening. Heel langzaam begon mijn lichaam meer rust te ervaren. De tintelingen, hersenmist en spierklachten namen voorzichtig af en er kwam weer wat ruimte voor energie. Ik kon kleine stapjes vooruit zetten waar ik me aan vasthield. Het waren voor mij grote signalen dat mijn lichaam inderdaad niet blijvend beschadigd was en ik hoop mocht houden voor de toekomst! Ik ontdekte steeds meer hoe sterk de verbinding tussen zenuwstelsel, lichaam en brein is.
Die ontdekking veranderde niet alleen hoe ik naar mijn klachten keek, maar ik durfde voorzichtig aan herstel te denken. Zou het dan toch nog mogelijk zijn?
Misschien herken je dat je niet meer goed durft te denken aan herstel. Dat het zo ver weg lijkt dat je al blij zou zijn met kleine momenten van verbetering. Dat je rouw voelt omdat je lichaam zoveel klachten geeft en je zo weinig kunt. Om de vanzelfsprekendheid die verdwenen is en dit zo voelbaar is in het samenzijn met familie en vrienden. Long covid kan grillig en onvoorspelbaar zijn. Alleen al de gedachte aan de toekomst kan veel spanning en angst oproepen.
Toch wil ik je laten zien dat er ook in die onzekerheid iets kan veranderen. Dat er langzaam weer ruimte mag ontstaan voor hoop. Niet in grote stappen, maar juist in hele kleine verschuivingen. In momenten waarop je lichaam heel voorzichtig iets meer kan dan ervoor. De kleine veranderingen kunnen waardevolle signalen zijn dat je lichaam niet blijvend beschadigd is en dat er misschien echt meer mogelijk is dan het nu voor je voelt.
Misschien is er echt meer mogelijk dan het nu voor je voelt
Soms begint hoop met een klein lichtpuntje. Vraag gerust de gratis verkenning aan en ontdek op een laagdrempelige manier de rol van je lichaam als geheel. Wie weet kan dit voor jou ook ruimte en rust geven.
